B  I  B  L  I  O  T  H  E  C  A    A  U  G  U  S  T  A  N  A
           
  Christian Thomasius
1655 - 1728
     
   


D e   c r i m i n e   m a g i a e

Textus:
Christian Thomasius
Vom Laster der Zauberei
Über die Hexenprozesse
De Crimine Magiae
Processus Inquisitorii contra Sagas
ed. Rolf Lieberwirth,
Verlag Hermann Böhlaus Nachfolger,
Weimar 1967


________________________________________________


 Titulus
§ 1  Introitus
§ 2  Fabulis de Magis et sagis referta sunt scripta Virorum celeberrimorum tam Catholicorum, quàm Protestantium.
§ 3  Auctores, qui defenderunt non dari magiae crimen, imprimis Joannes Wierus, Antonius van Dale, et Balthasar Beckerus.
§ 4  Commendatur Auctor Cautionis criminalis de processibus contra Sagas.
§ 5  Qui tamen cum se Catholicum esse fingit, multa reliquit industriae aliorum.
§ 6  Concedimus dari diabolum eumque operari in improbis; negamus tamen dari crimen magiae.
§ 7  Differentia inter hypothesin nostram, Beckeri, et vulgarem. Definitio diaboli.
§ 8  Beckeri et nostra hypothesis vindicata à suspicione Atheismi.
§ 9  Magia olim denotavit quamcumque scientiam occultatam.
§ 10  Non sermo est de magia naturali aut artificiali, sed de daemoniaca.
§ 11  cujus definitio à plerisque inconvenienter omissa.
§ 12  proponitur.
§ 13  Affirmanti dari crimen magiae incumbere probationem, non nobis.
§ 14  Argumenta Carzovii pro exsistentia magiae cum responsionibus nostris. Ad primum: Jure divino debere magos interfici. Respondetur: magos ibi non puniri propter pactum cum diabolo, sed propter idololatriam.
§ 15  Satisfit Carpzovio excipienti legem divinam non loqui solum de veneficis.
§ 16  Nova objectio de magis Pharaonis, quod illi pacta cum Diabolo habuerint, resolvitur.
§ 17  De saga Samuelem evocante, item de Manasse.
§ 18  Pythonissa in Endor decepit Saulem, qui neque Samuelem, neque ejus umbram, sed nihil vidit.
§ 19  Ad secundum argumentum Carpzovii provocantis ad legem naturae respondetur, eum hoc assertum non probasse.
§ 20  Ad tertium à Jure Civili desumtum respondetur, à Veneficis ad sagas N(on) V(alere) C(onsequentiam)
§ 21  Ad quartum, à testimonio scriptorum Pontificiorum, respondetur, esse planè impertinens.
§ 22  ubi simul ostenditur impertinentia doctrinae de pacto tacito sagarum cum Diabolo.
§ 23  Male inferri a poena homicidarum et adulterorum ad poenam sagarum.
§ 24  Ad quintum: expedire sagis ipsis, ut quam citissime morte puniantur, respondetur, ostensione multiplicis inconvenientiae.
§ 25  Respondetur ad conclusionem Carpzovii.
§ 26  Contra Spizelium ostenditur: nostram sententiam non sternere viam Atheismo.
§ 27  eum male inferre à magis, de quibus loquitur Scriptura ad magos, de quibus quaestio est.
§ 28  eum frustra provocare ad autoritatem patrum Ecclesiae.
§ 29  Et magis frustra ad autoritatem aliorum et experientiam quotidianam.
§ 30  Transitus ad probationem negativae, quod crimen Magiae non detur.
§ 31  I. Quia Diabolus non potest corpus assumere. Satanas Christum tentans non fuit Diabolus corporeus. Praejudicia ex imagunculis Catecheticis orta.
§ 32  II. Quia Christus dixit, Spiritum non habere carnem et ossa.
§ 33  III. Quia non potest diabolus turbare potentiam naturae invisibilis.
§ 34  IV. Quia ex mente dissentientium diabolus tam impotens est spiritus, ut crepitu ventris possit ejici.
§ 35  V. Nullus effectus est et nullus usus foederis Diabolici cum hominibus, neque ex parte hominum.
§ 36  neque ex parte Diaboli.
§ 37  Exponitur origo fabulae de crimine magiae, et ostenditur, cur incipi debeat à doctrina Graecorum.
§ 38  Horum sententia de daemonibus iisque corporeis; et horum commerciis cum hominibus.
§ 39  Similis doctrina apud Judaeos Pharisaeorum.
§ 40  Mixtura doctrinae Pharisaicae et Platonicae ac Stoicae apud Patres priorum seculorum.
§ 41  Cur restauratis Academiis à Theologis Pontificiis quamvis Aristotelicam philosophiam profitentibus istae fabulae Platonicae ac Stoicae de daemonum commerciis cum hominibus fuerint canonisatae. Variae rationes afferuntur.
§ 42  Leges Civiles nihil de pacto Diaboli cum hominibus memorant. Lex. 4. Cod. de Malef. et Mathem. ab injustitia vindicata.
§ 43  Glossatores Itali Juris Civilis quibus de causis erroneas multas doctrinas de crimine Magiae Glossis inseruerint.
§ 44  Origo et progressus in Germania sententiae de crimine magiae et Magis etiam non nocentibus igne puniendis, tam ante Reformationem.
§ 45  quam post eam apud JCtos utrisque religionis Protestantium.
§ 46  Frequentia processuum contrà sagas in terris Lutheranis. Zelus Spizelii. Impertinentia et eventus Processus Suecici.
§ 47  Causae cur haec frequentia hodie cesset et spes adsit saniorum temporum.
§ 48  Nunquam in processu contra sagas adfuit corpus delicti, adeoque otiosum est quaerere de indiciis hujus delicti.
§ 49  Falsa indicia Magiae illegalia.
§ 50  Absurdissimum, quod insignis testatio externa pietatis sit signum Magiae.
§ 51  Indicia Magiae quae suppeditantur in Constitutione Criminali sunt etiam insufficientia.
§ 52  I. Oblatio ad docendam Magiam.
§ 53  II. Minae de damno dando alteri per Magiam.
§ 54  III. Conversatio cum Magis et sagis.
§ 55  IV. Si quis utatur rebus de Magia suspectis.
§ 56  Cautio unica circa processum. Ne Princeps permittat processum, neve iudex inferior de Crimine Magiae inquirat.