B  I  B  L  I  O  T  H  E  C  A    A  U  G  U  S  T  A  N  A
           
  Corpus Priapeorum
ca. 90 p. Chr. n.
     
   


C o r p u s   P r i a p e o r u m

Textus:
Carmina Priapea
Gedichte an den Gartengott
latine et germanice
ed. Bernhard Kytzler
tr. Carl Fischer
Zürich/München 1978


______________________________________

 
 
      I
Carminis incompti lusus lecture procaces,
      conveniens Latio pone supercilium.
non soror hoc habitat Phoebi, non Vesta sacello,
      nec quae de patrio vertice nata dea est,
5
sed ruber hortorum custos, membrosior aequo,
      qui tectum nullis vestibus inguen habet.
aut igitur tunicam parti praetende tegendae,
      aut quibus hanc oculis adspicis, ista lege.


      II
Ludens haec ego teste te, Priape,
horto carmina digna, non libello,
scripsi non nimium laboriose.
nec Musas tamen, ut solent poetae,
5
ad non virgineum locum vocavi.
nam sensus mihi corque defuisset,
castas, Pierium chorum, sorores
auso ducere mentulam ad Priapi.
ergo quicquid id est, quod otiosus
10
templi parietibus tui notavi,
in partem accipias bonam, rogamus.


      III
Obscure poteram tibi dicere: «da mihi, quod tu
      des licet assidue, nil tamen inde perit.
da mihi, quod cupies frustra dare forsitan olim,
      cum tenet obsessas invida barba genas,
5
quodque Iovi dederat qui raptus ab alite sacra
      miscet amatori pocula grata suo,
quod virgo prima cupido dat nocte marito,
      dum timet alterius vulnus inepta loci.»
simplicius multo est «da pedicare» Latine
10
      dicere. quid faciam? crassa Minerva mea est.


      IV
Obscenas rigido deo tabellas
ducens ex Elephantidos libellis
dat donum Lalage rogatque, temptes,
si pictas opus edat ad figuras.


      V
Quam puero legem fertur dixisse Priapus,
      versibus his infra scripta duobus erit:
«quod meus hortus habet, sumas impune licebit,
      si dederis nobis, quod tuos hortus habet.»


      VI
Quod sum ligneus, ut vides, Priapus
et falx lignea ligneusque penis,
prendam te tamen et tenebo prensum
totamque hanc sine fraude, quantacunque est,
5
tormento citharaque tensiorem
ad costam tibi septimam recondam.


      VII
Cum loquor, una mihi peccatur littera: nam Te
      Pe-dico semper blaesaque lingua mihi est.


      VIII
Matronae procul hinc abite castae,
turpe est vos legere impudica verba.
non assis faciunt euntque recta:
nimirum sapiunt videntque magnam
5
matronae quoque mentulam libenter.


      IX
Cur obscena mihi pars sit sine veste, requiris?
      quaere, tegat nullus cur sua tela deus.
fulmen habens mundi dominus tenet illud aperte;
      nec datur aequoreo fuscina tecta deo.
5
nec Mavors illum, per quem valet, occulit ensem,
      nec latet intrepidae Palladis hasta sinu.
num pudet auratas Phoebum portare sagittas?
      clamne solet pharetram ferre Diana suam?
num tegit Alcides nodosae robora clavae?
10
      sub tunica virgam num deus ales habet?
quis Bacchum gracili vestem praetendere thyrso,
      quis te celata cum face vidit, Amor?
nec mihi sit crimen, quod mentula semper aperta est:
      hoc mihi si telum desit, inermis ero.


      X
Insulsissima quid puella rides?
non me Praxiteles Scopasve fecit,
non sum Phidiaca manu politus;
sed lignum rude vilicus dolavit
5
et dixit mihi: «tu Priapus esto.»
spectas me tamen et subinde rides?
nimirum tibi salsa res videtur
adstans inguinibus columna nostris.


      XI
Ne prendare cave. prenso nec fuste nocebo,
      saeva nec incurva vulnera falce dabo:
traiectus conto sic extendere pedali,
      ut culum rugam non habuisse putes.


      XII
Quaedam iunior Hectoris parente,
Cumaeae soror, ut puto, Sibyllae,
aequalis tibi, quam domum revertens
Theseus repperit in rogo iacentem,
5
infirmo solet huc gradu venire
rugosasque manus ad astra tollens,
ne desit sibi mentula, rogare.
hesterna quoque luce dum precatur,
dentem de tribus excreavit unum.
10
«tolle» inquam «procul et iube latere
scissa sub tunica stolaque russa,
ut semper solet, et timere lucem,
qui tanto patet indecens hiatu,
barbato macer eminente naso,
15
ut credas Epicuron oscitari.»


      XIII
Percidere puer, moneo: futuere puella:
      barbatum furem tertia poena manet.


      XIV
Huc huc, quisquis es, in dei salacis
deverti grave ne puta sacellum.
et si nocte fuit puella tecum,
hac re quod metuas adire, non est.
5
istud caelitibus datur severis:
nos vappae sumus et pusilla culti
ruris numina, nos pudore pulso
stamus sub Iove coleis apertis.
ergo quilibet huc licebit intret
10
nigri fornicis oblitus favilla.


      XV
Commisso mihi non satis modestas
quicunque attulerit manus agello,
is me sentiet esse non spadonem.
dicat forsitan haec sibi ipse: «nemo
5
hic inter frutices loco remoto
percisum sciet esse me», sed errat:
magnis testibus ista res agetur.


      XVI
Qualibus Hippomenes rapuit Schoeneida pomis,
      qualibus Hesperidum nobilis hortus erat,
qualia credibile est spatiantem rure paterno
      Nausicaam pleno saepe tulisse sinu,
5
quale fuit malum, quod littera pinxit Aconti,
      qua lecta est cupido pacta puella viro:
qualiacunque pius dominus florentis agelli
      imposuit mensae, nude Priape, tuae.


      XVII
Quid mecum tibi, circitor moleste?
ad me quid prohibes venire furem?
accedat, sine: laxior redibit.


      XVIII
Commoditas haec est in nostro maxima pene,
      laxa quod esse mihi femina nulla potest.


      XIX
Hic quando Telethusa circulatrix,
quae clunem tunica tegente nulla
+ altius altiusque motat,
crisabit tibi fluctuante lumbo?
5
haec sic non modo te, Priape, posset,
privignum quoque sed movere Phaedrae.


      XX
Fulmina sub Iove sunt; Neptuni fuscina telum,
      ense potens Mars est, hasta, Minerva, tua est,
sutilibus Liber committit proelia thyrsis,
      fertur Apollinea missa sagitta manu,
5
Herculis armata est invicti dextera clava:
      at me terribilem mentula tenta facit.


      XXI
Copia me perdit: tu suffragare rogatus,
      indicio nec nos prode, Priape, tuo,
quaeque tibi posui tamquam vernacula poma,
      de Sacra nulli dixeris esse via.


      XXII
Femina si furtum faciet mihi virve puerve,
      haec cunnum, caput hic praebeat, ille nates.


      XXIII
Quicunque hic violam rosamve carpet
furtivumve holus aut inempta poma,
defectus pueroque feminaque
hac tentigine, quam videtis in me,
5
rumpatur, precor, usque mentulaque
nequiquam sibi pulset umbilicum.


      XXIV
Hic me custodem fecundi vilicus horti
      mandati curam iussit habere loci.
fur habeas poenam, licet indignere «feram»que
      «propter holus» dicas «hoc ego?» «propter holus».


      XXV
Hoc sceptrum, quod ab arbore est recisum
nulla iam poterit virere fronde,
sceptrum, quod pathicae petunt puellae,
quod quidam cupiunt tenere reges,
5
cui dant oscula nobiles cinaedi,
intra viscera furis ibit usque
ad pubem capulumque coleorum.


      XXVI
Porro - nam quis erit modus? - Quirites,
aut praecidite seminale membrum,
quod totis mihi noctibus fatigant
vicinae sine fine prurientes
5
vernis passeribus salaciores,
aut rumpar, nec habebitis Priapum.
ipsi cernitis, effututus ut sim
confectusque macerque pallidusque,
qui quondam ruber et valens solebam
10
fures caedere quamlibet valentes.
defecit latus et periculosam
cum tussi miser exspuo salivam.

 
      XXVII
Deliciae populi, magno notissima circo
      Quintia, vibratas docta movere nates,
cymbala cum crotalis, pruriginis arma, Priapo
      ponit et adducta tympana pulsa manu:
5
pro quibus, ut semper placeat spectantibus, orat,
      tentaque ad exemplum sit sua turba dei.


      XXVIII
Tu, qui non bene cogitas et aegre
carpendo tibi temperas ab horto,
pedicabere fascino pedali.
quod si tam gravis et molesta poena
5
non profecerit, altiora tangam.


      XXIX
Obscenis, peream, Priape, si non
uti me pudet improbisque verbis.
sed cum tu posito deus pudore
ostendas mihi coleos patentes,
5
cum cunno mihi mentula est vocanda.


      XXX
«Falce minax et parte tua maiore, Priape,
      ad fontem, quaeso, dic mihi qua sit iter.»
vade per has vites, quarum si carpseris uvam,
      cur aliter sumas, hospes, habebis aquam.


      XXXI
Donec proterva nil mei manu carpes,
licebit ipsa sis pudicior Vesta.
sin, haec mei te ventris arma laxabunt,
exire ut ipse de tuo queas culo.


      XXXII
Uvis aridior puella passis,
buxo pallidior novaque cera,
collatas sibi quae suisque membris
formicas facit altiles videri,
5
cuius viscera non aperta Tuscus
per pellem poterit videre haruspex,
quae suco caret usque putrisque pumex,
nemo viderit hanc ut exspuentem;
quam pro sanguine pulverem scobemque
10
in venis medici putant habere,
ad me nocte solet venire et affert
pallorem maciemque larualem.
ductor ferreus insularis aeque <et>
lanternae videor fricare cornu.


      XXXIII
Naidas antiqui Dryadasque habuere Priapi,
      et quo tenta dei vena subiret, erat.
nunc adeo nihil est, adeo mea plena libido est,
      ut Nymphas omnis interiisse putem.
5
turpe quidem factu, sed ne tentigine rumpar,
      falce mihi posita fiet amica manus.


      XXXIV
Cum sacrum fieret deo salaci,
conducta est pretio puella parvo
communis satis omnibus futura,
quae quot nocte viros peregit una,
5
tot verpas tibi dedicat salignas.


      XXXV
Pedicabere, fur, semel; sed idem
si deprensus eris bis, irrumabo.
quod si tertia furta molieris,
ut poenam patiare et hanc et illam,
5
pedicaberis irrumaberisque.




Priapus  (Pompeii, Casa dei Vetii, saec. I)

      XXXVI
Notas habemus quisque corporis formas:
Phoebus comosus, Hercules lacertosus,
trahit figuram virginis tener Bacchus,
Minerva ravo lumine <est>, Venus paeto,
5
fronte bicornes Arcades vides Faunos,
habet decentes nuntius deum plantas,
tutela Lemni dispares movet gressus,
intonsa semper Aesculapio barba est,
nemo est feroci pectorosior Marte:
10
quod si quis inter haec locus mihi restat,
deus Priapo mentulatior non est.


      XXXVII
Cur pictum memori sit in tabella
membrum quaeritis, unde procreamur?
cum penis mihi forte laesus esset
chirurgique manum miser timerem,
5
me dis legitimis nimisque magnis,
ut Phoebo puta filioque Phoebi,
curatum dare mentulam verebar.
huic dixi: «fer opem, Priape, parti,
cuius tu, pater, ipse pars videris,
10
qua salva sine sectione facta
ponetur tibi picta, quam levaris,
compar consimilisque concolorque.»
promisit fore mentulamque movit
pro nutu deus et rogata fecit.


      XXXVIII
Simpliciter tibi me, quodcunque est, dicere oportet,
      natura est quoniam semper aperta mihi:
pedicare volo, tu vis decerpere poma;
      quod peto, si dederis, quod petis, accipies.


      XXXIX
Forma Mercurius potest placere,
forma conspiciendus est Apollo,
formosus quoque pingitur Lyaeus,
formosissimus omnium est Cupido.
5
me pulcra fateor carere forma,
verum mentula luculenta nostra est:
hanc mavult sibi quam deos priores,
si qua est non fatui puella cunni.


      XL
Nota Suburanas inter Telethusa puellas,
      quae, puto, de quaestu libera facta suo est,
cingit inaurata penem tibi, sancte, corona:
      hoc pathicae summi numinis instar habent.


      XLI
Quisquis venerit huc, poeta fiat
et versus mihi dedicet iocosos.
qui non fecerit, inter eruditos
ficosissimus ambulet poetas.


      XLII
Laetus Aristagoras natis bene vilicus uvis
      de cera facta dat tibi poma, deus.
at tu sacrati contentus imagine pomi
      fac veros fructus ille, Priape, ferat.


      XLIII
Velle quid hanc dicas, quamvis sim ligneus, hastam,
      oscula dat medio si qua puella mihi?
augure non opus est: «in me» mihi credite, dixit
      «utetur veris viribus hasta rudis.»


      XLIV
Nolite omnia, quae loquor, putare
per lusum mihi per iocumque dici.
deprensos ego ter quaterque fures
omnis, non dubitetis, irrumabo.

 
      XLV
Cum quendam rigidus deus videret
ferventi caput ustulare ferro,
ut Maurae similis foret puellae,
«heus» inquit «tibi dicimus, cinaede,
5
uras te licet usque torqueasque,
num tandem prior es puella, quaeso,
quam sint, mentula quos habet, capilli?»


      XLVI
O non candidior puella Mauro,
sed morbosior omnibus cinaedis,
Pygmaeo brevior gruem timenti,
ursis asperior pilosiorque,
5
Medis laxior Indicisve bracis:
manes hinc, licet ut liberet, ires;
nam quamvis videar satis paratus,
erucarum opus est decem maniplis,
fossas inguinis ut teram dolemque
10
cunni vermiculos scaturrientis.


      XLVII
Quicunque vestrum, qui venitis ad cenam
libare nullus sustinet mihi versus,
illius uxor aut amica rivalem
lasciviendo languidum, precor, reddat,
5
et ipse longa nocte dormiat solus
libidinosis incitatus erucis.


      XLVIII
Quod partem madidam mei videtis,
per quam significor Priapus esse,
non ros est, mihi crede, nec pruina,
sed quod sponte sua solet remitti,
5
cum mens est pathicae memor puellae.


      XLIX
Tu, quicunque vides circa tectoria nostra
      non nimium casti carmina plena ioci,
versibus obscenis offendi desine: non est
      mentula subducti nostra supercilii.


      L
Quaedam, si placet hoc tibi, Priape,
fucosissima me puella ludit
et nec dat mihi nec negat daturam,
causas invenit usque differendi.
5
quae si contigerit fruenda nobis,
totam comparibus, Priape, nostris
cingemus tibi mentulam coronis.


      LI
Quid hoc negoti est quave suspicer causa
venire in hortum plurimos meum fures,
cum, quisquis in nos incidit, luat poenas
et usque curvos excavetur ad lumbos?
5
non ficus hic est praeferenda vicinae
uvaeque, quales flava legit Arete,
non mala truncis adserenda Picenis
pirumve, tanto quod periculo captes,
magisque cera luteum nova prunum
10
sorbumve ventres lubricos moraturum.
praesigne rami nec mei ferunt morum
nucemve longam, quam vocant Abellanam,
amygdalumve flore purpurae fulgens.
non brassicarum ferre glorior caules
15
betasve, quantas hortus educet nullus,
crescensve semper in suum caput porrum.
nec seminosas ad cucurbitas quemquam
ad ocimumve cucumeresque humi fusos
venire credo sessilesve lactucas
20
acresque cepas aliumque furatum,
nec ut salaces nocte tollat erucas
mentamque olentem cum salubribus rutis.
quae cuncta quamvis nostro habemus in saepto,
non pauciora proximi ferunt horti.
25
quibus relictis in mihi laboratum
locum venitis, improbissimi fures:
nimirum apertam convolatis ad poenam,
hoc vos et ipsum, quod minamur, invitat.


      LII
Heus tu, non bene qui manum rapacem
mandato mihi contines ab horto,
iam primum stator hic libidinosus
alternis et eundo et exeundo
5
porta te faciet patentiorem.
accedent duo, qui latus tuentur,
pulchre pensilibus peculiati;
qui cum te male foderint iacentem,
ad pratum veniet salax asellus
10
nilo deterius mutuniatus.
quare qui sapiet, malum cavebit,
cum tantum sciet esse mentularum.


      LIII
Contentus modico Bacchus solet esse racemo,
      cum capiant alti vix cita musta lacus,
magnaque fecundis cum messibus area desit,
      in Cereris crines una corona datur.
5
tu quoque, dive minor, maiorum exempla secutus,
      quamvis pauca damus, consule poma boni.

 
      LIV
CD si scribas temonemque insuper addas,
      qui medium vult te scindere, pictus erit.


      LV
Credere quis possit? falcem quoque - turpe fateri -
      de digitis fures subripuere meis.
nec movet amissi tam me iactura pudorque
      quam praebent iustos altera tela metus:
5
quae si perdidero, patria mutabor, et olim
      ille tuos civis, Lampsace, Gallus ero.


      LVI
Derides quoque, fur, et impudicum
ostendis digitum mihi minanti?
eheu me miserum, quod ista lignum est,
quae me terribilem facit videri.
5
mandabo domino tamen salaci,
ut pro me velit irrumare fures.


      LVII
Cornix et caries vetusque bustum,
turba putida facta saeculorum,
quae forsan potuisset esse nutrix
Tithoni Priamique Nestorisque,
5
illis ni pueris anus fuisset,
ne desim sibi, me rogat, fututor.
quid si nunc roget, ut puella fiat? -
«Si nummos tamen haec habet, puella est.»


      LVIII
Quicunque nostram fur fefellerit curam,
effeminato verminet procul culo;
quaeque hic proterva carpserit manu poma
puella, nullum reperiat fututorem.


      LIX
Praedictum tibi ne negare possis:
si fur veneris, inpudicus exis.


      LX
Si quot habes versus, tot haberes poma, Priape,
      esses antiquo ditior Alcinoo.


      LXI
Quid frustra quereris, colone, mecum,
quod quondam bene fructuosa malus
autumnis sterilis duobus adstem?
non me praegravat, ut putas, senectus,
5
nec sum grandine verberata dura,
nec gemmas modo germine exeuntes
seri frigoris ustulavit aura,
nec venti pluviaeve siccitasve,
quod de se quererer, malum dederunt;
10
non sturnus mihi graculusve raptor
aut cornix anus aut aquosus anser
aut corvus nocuit siticulosus:
sed quod carmina pessimi poetae
ramis sustineo laboriosis.


      LXII
Securi dormite, canes: custodiet hortum
      cum sibi dilecta Sirius Erigone.


      LXIII
Parum est mihi, quod hic fixi sedem
agente terra per caniculam rimas
siticulosam sustinemus aestatem?
parum, quod hiemis perfluunt sinus imbres
5
et in capillos grandines cadunt nostros
rigetque dura barba vincta crystallo?
parum, quod acta sub laboribus luce
parem diebus pervigil traho noctem?
huc adde, quod me terribilem fuste
10
manus sine arte rusticae dolaverunt,
interque cunctos ultimum deos numen
cucurbitarum ligneus vocor custos.
accedit istis impudentiae signum,
libidinoso tenta pyramis nervo.
15
ad hanc puella - paene nomen adieci -
solet venire cum suo fututore,
quae tot figuras, quas Philaenis enarrat,
non inventis pruriosa discedit.


      LXIV
Quidam mollior anseris medulla
furatum venit huc amore poenae:
furetur licet usque, non videbo.


      LXV
Hic tibi, qui rostro crescentia lilia morsit,
      caeditur e tepida victima porcus hara:
ne tamen exanimum facias pecus omne, Priape,
      horti sit, facias, ianua clausa tui.


      LXVI
Tu, quae ne videas notam virilem
hinc averteris, ut decet pudicam:
nimirum nisi quod times videre,
intra viscera habere concupiscis.


      LXVII
Penelopes primam Didonis prima sequatur
      et primam Cadmi syllaba prima Remi,
quodque fit ex illis, tu mi deprensus in horto,
      fur, dabis: hac poena culpa luenda tua est.

 
      LXVIII
Rusticus indocte si quid dixisse videbor,
      da veniam: libros non lego, poma lego.
sed rudis hic dominum totiens audire legentem
      cogor Homereas edidicique notas.
5
ille vocat, quod nos psolen, ψολόεντα κεραυνόν,
      et quod nos culum, κουλεόν ille vocat.
μερδαλέον certe nisi res non munda vocatur,
      et pediconum mentula merdalea est.
quod nisi Taenario placuisset Troica cunno
10
      mentula, quod caneret, non habuisset opus.
mentula Tantalidae bene si non nota fuisset,
      nil, senior Chryses quod quereretur, erat.
haec eadem socium tenera spoliavit amica,
      quaeque erat Aeacidae, maluit esse suam.
15
ille Pelethroniam cecinit miserabile carmen
      ad citharam, cithara tensior ipse sua.
nobilis hinc nata nempe incipit Ilias ira
      principiumque sacri carminis illa fuit.
altera materia est error fallentis Ulixei;
20
      si verum quaeras, hunc quoque movit amor.
hic legitur radix, de qua flos aureus exit,
      quam cum μῶλυ vocat, mentula μῶλυ fuit.
hic legimus Circen Atlantiademque Calypson
      grandia Dulichii vasa petisse viri.
25
huius et Alcinoi mirata est filia membrum
      frondenti ramo vix potuisse tegi.
ad vetulam tamen ille suam properabat, et omnis
      mens erat in cunno, Penelopea, tuo:
quae sic casta manes, ut iam convivia visas
30
      utque fututorum sit tua plena domus.
e quibus ut scires quicunque valentior esset,
      haec es ad arrectos verba locuta procos:
«nemo meo melius nervum tendebat Ulixe,
      sive illi laterum sive erat artis opus.
35
qui quoniam periit, vos nunc intendite, qualem
      esse virum sciero, vir sit ut ille meus.»
hac ego, Penelope, potui tibi lege placere,
      illo sed nondum tempore factus eram.


      LXIX
Cum fici tibi suavitas subibit
et iam porrigere huc manum libebit,
ad me respice, fur, et aestimato,
quot pondo est tibi mentulam cacandum.


      LXX
Illusit mihi pauper inquilinus:
cum libum dederat molaque fusa,
quarum partibus abditis in ignem,
sacro protinus hinc abit peracto.
5
vicini canis huc subinde venit
nidorem, puto, persecuta fumi,
quae libamine mentulae comeso
tota nocte mihi litat rigendo.
at vos amplius hoc loco cavete
10
quicquam ponere, ne famelicorum
ad me turba velit canum venire,
ne dum me colitis meumque numen,
custodes habeatis irrumatos.


      LXXI
Si commissa meae carpes pomaria curae,
      dulcia qui doleam perdere, doctus eris.


      LXXII
Tutelam pomari, diligens Priape, facito:
rubricato furibus minare mutinio.
Quod moneas non est, quia si furaberis ipse
      grandia mala, tibi bracchia macra dabo.

 
      LXXIII
Obliquis quid me, pathicae, spectatis ocellis?
      non stat in inguinibus mentula tenta meis.
quae tamen exanimis nunc est et inutile lignum,
      utilis haec, aram si dederitis, erit.


      LXXIV
Per medios ibit pueros mediasque puellas
      mentula, barbatis non nisi summa petet.


      LXXV
Dodone tibi, Iuppiter, sacrata est,
Iunoni Samos et Mycena ditis,
undae Taenaros aequorumque regi;
Pallas Cecropias tuetur arces,
5
Delphos Pythius, orbis umbilicum,
Creten Delia Cynthiosque colles,
Faunus Maenalon Arcadumque silvas;
tutela Rhodos est beata Solis,
Gades Herculis umidumque Tibur;
10
Cyllene celeri deo nivosa,
tardo gratior aestuosa Lemnos;
Hennaeae Cererem nurus frequentant,
raptam Cyzicos ostreosa divam,
formosam Venerem Gnidos Paphosque
10
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 
      LXXVI
Quod sim iam senior meumque canis
cum barba caput albicet capillis:
deprensos ego perforare possum
Tithonum Priamumque Nestoremque.


      LXXVII
Immanem stomachum mihi movetis,
qui densam facitis subinde saepem
et fures prohibetis huc adire.
hoc est laedere, dum iuvatis; hoc est
5
non admittere ad aucupem volucres.
obstructa est via, nec licet iacenti
iactura natis expiare culpam.
ergo qui prius usque et usque et usque
furum scindere podices solebam,
10
per noctes aliquot diesque cesso.
poenas do quoque, quot satis superque est,
in semenque abeo salaxque quondam
nunc vitam perago - quis hoc putaret? -
ut clusus citharoedus abstinentem.
15
at vos, ne peream situ senili,
quaeso, desinite esse diligentes
neve imponite fibulam Priapo.


      LXXVIII
At di deaeque dentibus tuis escam
negent, amicae cunnilinge vicinae,
per quem puella fortis ante nec mendax
et quae solebat impigro celer passu
5
ad nos venire, nunc misella landicae
vix posse iurat ambulare prae fossis.


      LXXIX
Priape, quod sis fascino gravis tento,
quod exprobravit hanc tibi suo versu
poeta noster, erubescere hoc noli:
non es poeta fascinosior nostro.

 
      LXXX
At non longa bene est, at non bene mentula crassa
      et quam si tractes, crescere posse putes?
me miserum, cupidas fallit mensura puellas:
      non habet haec aliud mentula maius eo.
5
utilior Tydeus qui, si quid credis Homero,
      ingenio pugnax, corpore parvus erat.
sed potuit damno nobis novitasque pudorque
      esse, repellendus saepius iste mihi.
dum vivis, sperare licet: tu, rustice custos,
10
      huc ades et nervis, tente Priape, fave.